Hi, Jen here. :)
Post
Minsan, hindi ko nalang pinapansin ang mga bagay-bagay kasi halata namang pinaglalaruan lang ako ng tadhana. Ay, madalas pala.
Post
‘Wag na kasi nating ipilit pa ang mga bagay-bagay. Hindi man madali, pero tanggapin na lang.
Mahirap nang bumalik, hindi na tayo makakabalik.
Post
‘Pag sasabihin mo ang nasa isip mo, salain mo munang maigi. Para ‘pag lumabas sa bibig mo, malinis. Para kahit dun lang, mukha kang malinis.
Post
Dadating ang araw na hindi na ako magsusulat para sa’yo, dahil sa’yo at tungkol sa’yo.
Post
Magkasama ulit kami. Masaya, in-love..
Hanggang sa nahuli ko siya, mayro’ng babae. Di ako nakapagpigil at sinaktan ko yung babae. Sinabunutan, sinampal, at inihulog sa hagdan, pero sinigurado kong buhay pa para maramdaman niya yung sakit…yung sobrang sakit nang pagkakahulog niya dahil talandi siya.
Galit na galit ako, oo.
Gano’n ko siya kamahal.
Pagkatapos ay sa kanya ko naman naibuntong ang pagkagalit ko. Umiiyak siya. Nakita kong umiiyak siya bago ko siya pagsampal-sampalin. Pero hindi naging dahilan yun para matigilan ako. Galit na galit pa rin ako sa ginawa niya. Masakit. Habang sinasampal ko siya ay umiiyak din ako, hindi ko maatim na ginagawa ko yun sa kanya, sa taong sobrang mahal ko. Hindi niya ako pinipigilan pero niyakap niya ako. Mayamaya, habang yakap niya ako bumulong siya, “I love you, patawarin mo ‘ko.” Bumitaw ako sa pagkakayakap niya at pinaghahampas ang dibdib niya, hindi ko siya maintindihan. Hindi ko talaga maintindihan, mahal niya ako pero nagawa niya yun sa’kin. Hindi na siya nagsasalita at umiiyak na lang, ang dami niyang luha.
Wala na akong maalala. Bigla nalang natapos sa paghingi niya ng kapatawaran habang sinasaktan ko siya, pisikal.
At bigla na akong nagising. Nagising ako sa galit at sakit. Galit pa din ako. Galit pa din ang puso ko. May kirot pa din kahit panaginip lang.
“Hanggang sa panaginip hindi ako tinatantanan at hanggang sa panaginip ay niloloko ako”, sabi ko sa sarili ko at na tawa na lang ako.
Ibang klase, walang katulad.
Page 1 of 168
